تو سبزي مثل البرز شمالي

شبيه حسّ شادي بخش شالي

و مي اندازي ابر و آسمان را

بر اين جغرافياي سرخ قالي

تمام طرح اندامم كويري است

كه مي سوزاند آن را خشكسالي

پُرم از فاصله،از فصلهايي

كه دارد مي شود حالي به حالي

دلم بذري است در گلدان تشنه

نمي خندند گلدانهاي خالي

گره مي بندم از شرق افق ها

بسوي غرب چشمانت خيالي

و می خواهم که بگذاری برایم

به روي شانه هاي  شعر بالي